Αδειες Σκεψεις να περνα η ωρα

Κλασσικό

Έχω εδώ στην άκρη του γραφείου μου μια κούπα για καφέ. Η κούπα βέβαια δεν έχει καφέ μέσα, έχει μόνο γόπες, στάχτες και τζιβάνες. Μ’ άλλα λόγια, έχει γίνει το τασάκι μου. Η κούπα είναι μπεζ-γκρι και πολύ πολύ βαθιά, θα χωράει μέσα τουλάχιστον δυο διπλούς ελληνικούς. Δε θέλω καφέ όμως. Σηκώνομαι, θέλω να φάω.

Έφαγα μια ομελέτα κι άναψα τσιγάρο. Ο καπνός είναι ολλανδικός. Σκέφτομαι πως ίσως ήρθε η ώρα να βάλω ένα σεντόνι στο στρώμα μου και να κοιμηθώ επιτέλους σαν άνθρωπος. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως κάπου έχω κρύψει ένα. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος που.

Έχει πλάκα όμως που οι ώρες και οι μέρες και οι μήνες κυλάνε σαν νερό στη βρύση κι εξαφανίζοντε όπως τα σκατά μετά το καζάνακι κι εγώ κάθομαι και σκέφτομαι το άδειο μου κρεβάτι. Κι άλλοι δεν έχουνε καν ένα κρεβάτι για να κοιμηθούν. Εγώ έχω μέχρι και μαξιλάρι και κουβέρτα. Κι αυτοί δεν έχουν τίποτα, δεν είχανε ποτέ και ποτέ δε θ’ αποκτήσουν. Ε, ντάξει. Αλήθεια ειναι. Αλλά αυτοί είναι αυτοί κι εγώ είμαι εγώ. Όσο και να θέλεις δε γίνεται να ταυτιστείς τελείως. Γιατί εσύ είσαι κάτι άλλο, κάτι ξένο, εσύ είχες πάντα ένα κρεβάτι να κοιμηθείς, έστω άδειο, έστω χωρίς καν μια κουβέρτα, ένα μαξιλάρι. Εσύ, εγώ… Πάω να τα γυρίσω πάλι. Δεν είμαι εγώ, είσαι εσύ… Είσαι κι έσυ, και είμαι κι εγώ. Μα όχι και οι δυο μαζί, ο καθένας χώρια. Αυτό το δέχομαι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s