Ε, ρε, πουτσο που θες Αγγελαν – Larry Cool

Κλασσικό

Tο ανεξήγητο στοιχειώνει την Αθήνα. Η ίδια η πόλη μας είναι το
απόλυτο κακό. Η μεταφυσική απειλή είναι οι αμέτρητες πολυκατοικίες που μας παγιδεύουν στις κοιλιές τους. Εγώ αυτό
πιστεύω. Για να τις στεριώσουν οι εργολάβοι, έθαψαν ζωντανές
στα θεμέλιά τους την Απληστία και την Αμορφωσιά. Τώρα
εκδικούνται. Η ασχήμια πυορροεί στις προσόψεις τους. Αν τις
κοιτάξεις από μια οριακή γωνία, οι τοίχοι τους γίνονται ξαφνικά
γκρίζα, στιλπνά ξυράφια, κι οι άνθρωποι που μένουν μέσα
αφανίζονται, χάνονται σε μια αόρατη πτυχή του κόσμου…
Τέλος πάντων, συνηθίσαμε…

Δεκαπενταύγουστος, καύσων μέγας. “Η Αγγέλα νοικιάζει την
γκαρσονιέρα του πάνω ορόφου και “είναι Κυπραία” στο τρίτο έτος
ιατρικής. Είναι πολύ ωραία· μού αρέσει. Αλλά δυστυχώς, δεν έχω ελπίδες…
Αύγουστος, ζέστη πολύ…, -το ’παμε, πάμε παρακάτω. Περνώ ώρες πολλές στο internet.
Πηγαίνει απελπιστικά αργά· υποπτεύομαι ότι κάποιος από την
απέναντι πολυκατοικία μου το κλέβει. Διαβάζω Wilhelm Reich, για συσσωρευτές οργόνης κι άλλα τέτοια -μ’ αρέσουν εμένα αυτά, κολλάω- και τέλος πάντων φτιάχνω ένα
λαμαρινένιο κουτί διαστάσεων 18Χ20Χ25cm, για να κάνω –λέμε τώρα!- πειράματα, και γαμώ το κουτί από μια τρύπα για να το γεμίσω οργόνη, και εν πάση περιπτώσει το σχέδιό μου είναι να ερεθίσω με αυτή την εφεύρεση “την Αγγέλαν” και να κάμψω τις αντιστάσεις της.

Ντριιίν! Ανοίγω και βλέπω.., “την Αγγέλαν!”
-«Αγγέλα, κατεβαίνουν οι άγγελοι απ’ τον ουρανό;»
-«..!»
-«Τι; Δεν είναι έξυπνο αυτό που είπα;»
-«Όχι!» απαντά κι αλλάζοντας θέμα: «Δεν έχω δίκτυο και αύριο παραδίνω. Πρέπει να δουλέψω εδώ»
Το μυαλό μου κόβει στροφές.
-«Μπες· δυό λεπτά θα λείψω κι επιστρέφω»
Πετάγομαι στην απέναντι πολυκατοικία. Στην είσοδο με σταματάει ένας άνθρωπος του υποκόσμου.
-«Απαγορεύεται!»
-«Τι απαγορεύεται; Εδώ μου κλέβουν το δίκτυο, κι έχω μια φίλη
πάνω που θέλει να…»
-«Φύγε από δω ρε χαμένο, μη φας καμιά χαστούκα! Ακούς εκεί
σου κλέβουμε το δίκτυο! Εδώ μένει ο πρόεδρος.»
-«Δεν μ’ ενδιαφέρει ποιος μένει»
Χλάτς! μου κατεβάζει μια με τη χερούκλα του, και το κεφάλι μου
γυρίζει – σβιιίν!- δύο φορές γύρω απ’ τον άξονα του λαιμού. Ξεστρίβει
όμως αμέσως λόγω ελαστικότητας, κι έρχεται στα ίσα του.
Με πιάνουν τα κλάματα. Εμφανίζεται τότε στον προθάλαμο ένας
ασπρομάλλης γεράκος με δύο άλλους.
-«Τι συμβαίνει εδώ;» ρωτάει.
Ο άνθρωπος του υποκόσμου στέκεται προσοχή.
-«Τίποτα, κύριε πρόεδρε. Ο νεαρός λέει ότι του κλέβουμε το
δίκτυο»
Ο γεράκος πλησιάζει και… Ναι, είναι ο Παπούλιας, ο πρόεδρος
της δημοκρατίας! Όλοι ξέρουν που μένει ο Παπούλιας, μόνο εγώ
δεν το ’ξερα. Τι ηλίθιος είμαι!
-«Κύριε πρόεδρε, εσείς; Αυτοπροσώπως;! Συγνώμη έκανα
λάθος, δεν ήθελα να σας ενοχλήσω» ψελλίζω και κάνω να φύγω.
-«Όχι, παιδί μου, στάσου, δίκιο έχεις. Η προεδρία σού παίρνει το δίκτυο. Είναι τόσο φτωχή η πατρίδα μας, που δεν μπορούμε ούτε τον ΟΤΕ να πληρώσουμε και έτσι παίρνουμε δίκτυο απ’ τους
γειτόνους για να στείλουμε τα e-mail στα υπουργεία.»
-«It’s o.k. mister president. Don’t worry. Χαρά μου να προσφέρω κι εγώ κάτι στην φτωχή μας πατρίδα.»
-«Are you sure, my boy? Η αρετή και το ήθος σου είναι αξιέπαινα… Πέρασε αύριο να σου δώσω μια ευχαριστήρια επιστολή για την προσφορά σου»
-«Ω, δεν είναι ανάγκη. Το καθήκον μου κάνω ως γνήσιο
Ελληνόπουλο. Είναι τιμή για μένα. Μόνο.., να, τώρα, έχω μια
κοπέλα πάνω και…»
-«Νέε μου, θα σε ανακηρύξω μικρό, εθνικό ευεργέτη…»
Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του και οι τοίχοι της
πολυκατοικίας γίνονται απότομα τεράστιες, κοφτερές λάμες –μαχαίρια φονικά- που κόβουν τον κακομοίρη τον γεράκο
οριζοντίως σε φέτες σαν σαλάμι, και τους ασφαλίτες καθέτως απ’ το κεφάλι ως τον καβάλο, και μετά τους αλέθουν, τους κάνουν
λεπτοκομμένο κιμά, και μόνο εγώ προλαβαίνω να γλιτώσω το
μακελειό (γιατί πώς αλλιώς θα συνεχιστεί το διηγηματάκι) και
όπου φύγει – φύγει. Καταλαβαίνετε τώρα…

 Τι χαστούκα είναι αυτή στο μάγουλό σου;» ρωτά η Αγγέλα.
-«Να μη σε νοιάζει. Κάνε την εργασίαν σου»
-«Γιατί μιλάς με κυπραίικη προφορά;»
-«Γιατί έτσι.»
Έχω βάλει το χέρι πίσω από την πλάτη του καναπέ και γυρίζω αργά-αργά το κουμπί του συσσωρευτή. Μαγνητικές καταιγίδες
σέρνονται στο πάτωμα σαν ύπουλα φίδια που τυλίγονται στις
γάμπες “της Αγγέλας” και γλύφουν το εσωτερικό των μηρών της.
“Η Αγγέλα” υποκρίνεται ότι δεν αισθάνεται τίποτα και ότι είναι
απορροφημένη στην εργασία της. Το δέρμα μου ηλεκτρίζεται.
Μου σηκώνονται οι τρίχες. Αόρατες, οργασμικές αστραπές
σχίζουν το χώρο του δωματίου. Σημαδεύω “την Αγγέλα” με την
ακτίνα πόθου και η ένταση φθάνει στο μέγιστο, 10 στα 10! Η
στάθμη της λίμπιντο ανεβαίνει ραγδαία πάνω από τα όρια
συναγερμού· έχω έντονη στύση. “Η Αγγέλα” ανοιγοκλείνει τα
πόδια της. Έχει ερεθιστεί. Τώρα είναι η ευκαιρία!
-«Αγγέλα, κοίτα!»
Στέκομαι μπροστά της, τον έχω βγάλει και τον κουνάω πάνω-κάτω… Με κοιτάζει άναυδη!
Μαζεύει τον υπολογιστή της και χλατς! μου αστράφτει ένα
χαστούκι.
«Τι κρετίνος, θε μου!»
Φεύγει χτυπώντας την πόρτα πίσω της.
-«Ε, ρε, πούτσον που θες Αγγέλαν…»

Ξαφνικά νιώθω να μού φράζουν το στόμα και ξυπνώ τρομαγμένος. Από πάνω μου στέκουν καμιά δεκαριά κουκουλοφόροι.
-«Παιδιά δεν έκανα τίποτα με την Αγγέλα, σας ορκίζομαι!»
προσπαθώ να πω.
-«Πού έχεις τον συσσωρευτή;»
-«Αμέσως» απαντώ, και τον τραβώ κάτω από το κρεβάτι.
-«Ν’ αυξήσεις την ισχύ. Να την κάνεις ένα terawatt!»
-«Ένα terawatt! Πώς να το κάνω αυτό ρε παιδιά;»
-«Κοψ’ το λαιμό σου!»
Όλο το βράδυ κόβω το λαιμό μου και προς τα χαράματα βρίσκω
τη λύση! Στο 10 που έχει το κουμπί του μετρητή, προσθέτω άλλα 14 μηδενικά κι έτσι γίνεται 1.000.000.000.000.000! Τόσο απλά! Και γενικά όλοι οι κουκουλοφόροι μένουν ικανοποιημένοι και με
χτυπούν επαινετικά την πλάτη, κι εγώ αισθάνομαι υπερήφανος.
Με παίρνουν μαζί τους. Δέκα χιλιάδες αναρχικοί με μαυροκόκκινες σημαίες… Γεμίζει το Σύνταγμα. Που ήταν κρυμμένοι τόσοι πολλοί αναρχικοί;! Πού;! Σας ρωτάω. Και μένα τι με θέλουν; Κι απέναντί μας δεκάδες διμοιρίες ΜΑΤ οπλισμένοι σαν αστακοί.
Οι αναρχικοί με σπρώχνουν στην πρώτη γραμμή.
-«Ριχ’ τους!»
-«Τί να ρίξω ρε παιδιά;»
-«Ακαταμάχητες ακτίνες καύλας υψηλής συχνότητας!»
-«Ρε παιδιά, πιστεύετε τις ανοησίες του Ράιχ;»
-«Ριχ’ τους μαλάκα, γιατί μας φάγανε!»
Γυρίζω και βλέπω καμιά 300ριά αστυνομικούς να τρέχουν
καταπάνω μου με υψωμένα κλομπς.
Κάνω να φύγω αλλά οι αναρχικοί δεν μ’ αφήνουν. Τους λέω:
-«Παιδιά αν η καυλοακτίνα καυλώσει τους μπάτσους, θα μας
καταγαμήσουν…»
-«Έτσι κι αλλιώς θα σε γαμήσουν μαλάκα!»
Η φωνή μού μοιάζει γνωστή… Ο κάτοχός της τραβά την κουκούλα του και είναι…
-«Αγγέλα! Εσύ;! Κυπραία αναρχικιά;»
-«Δωσ’ το μου δω,» λέει αρπάζοντας απ’ τα χέρια μου τον
συσσωρευτή.
Τους σημαδεύει με το καυλοκούτι κι εξαπολύει καταπάνω τους
την ακτινόκαυλα των 1.000.000.000.000.000 watt! Αυτό που
συμβαίνει είναι πέραν πάσης περιγραφής! Οι μπάτσοι ανάβουν,
κυριολεκτικά! Απ’ την υπερβολική καύλα αυταναφλέγονται τ’
αρχίδια των, σας λέω! Παίρνουν φωτιά τα μπατζάκια τους!
Πυρπολούνται από διακαή πόθο! Λαμπαδιάζουν ολόκληροι!
Τρέχουν σαν δαιμονισμένοι πάνω – κάτω στο Σύνταγμα χύνοντας και κραυγάζοντας! Γίνονται παρανάλωμα πάθους!
Απανθρακώματα ηδονής. Το ένδοξο αστυνομικό σώμα καίγεται
ολοσχερώς. Μυρίζει τσικνοπέμπτη…
Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι τοίχοι της Βουλής απ’ τις πολλές
κατάρες και τις μούντζες που δέχονται εδώ και δεκαετίες,
συστρέφονται μέχρι την οριακή εκείνη γωνία που γίνονται έξαφνα επικίνδυνα ελάσματα δύο διαστάσεων και σφαγιάζουν όλους τους πολιτικούς που τυχαίνει να συνεδριάζουν εκείνη την ώρα στο
εσωτερικό τους… Εθνική τραγωδία, σας λέω!

Τέλος πάντων, και χωρίς πρόεδρο –θεός σχωρέστον,- και χωρίς αστυνόμους, και χωρίς πολιτικούς, η ζωή συνεχίζεται μια χαρά, με τις ληστείες της, τις απάτες, τη διαφθορά, τη διακίνηση· δεν άλλαξε τίποτε. Μετά από μερικές
μέρες συναντώ “την Αγγέλαν” στις σκάλες και της λέω:
-«Είσαι ανοργασμική· ούτε η ακτίνα δεν σ’ ερέθισε.» 
-«Ποιος σου ’πε ότι δεν καύλωσα. Απλά δεν σε γουστάρω!» λέει
και φεύγει· κοντοστέκεται λίγο, γυρίζει και συμπληρώνει: «Κι αν 
θες να μάθεις, γίνεσαι γελοίος προσπαθώντας να μιλήσεις 
κυπραίικα» 
«Ε, ρε, πούτσον που θες Αγγέλαν…»

 

Αποκλειστική ιστορία του Larry Cool για τα Τερατογραφήματα, τον ευχαριστούμε!
Περισσότερα εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s