Ψυχοανασκοπηση εν συντομια

Κλασσικό

Οι υπαρξιακές μου κρίσεις
Με πιάνουν πάντα το απόγευμα,
Όταν χτυπάω το φραπέ.
Βουτώ μέσα στα βάθη του μυαλού μου
Και συναντώ τα ψυχολογικά μου τέρατα –
Με κοιτάζουνε στα μάτια
Και ουρλιάζουνε
Υστερικά.
Μου ζητούν να βγούνε έξω,
Να βολτάρουνε,
Μα δεν τ’ αφήνω,
Για να μην τρομάξουνε τον κόσμο.
Τριγυρνάω μοναχός
Μες στους νευρώνες μου
Και βρίσκω τον μικρό μου τύραννο
Που όλο μεγαλώνει.
Με κοιτάει,
Τον κοιτάω
Κι αλλάζω την πορεία μου.
Τσεκάρω το ρολόι μου,
Να δω τι ώρα είναι,
Μα εδώ ο χρόνος νέκρωσε,
Κι οι δείκτες πηγαινόρχονται
Από τις πέντε στις εφτά,
Ωσάν πεσμένες πούτσες.
Περνάω μια βόλτα απ’ την επίφυση
Και συναντώ τα νευρικά μου σήματα
Να είναι τσακισμένα.
Κι όταν πια ο ήλιος πέσει
Και βασιλέψει το σκοτάδι,
Βγαίνω,
Αράζω στο μπαλκόνι μου,
Βάζω να βράσει μακαρονικό,
Το τρώω,
Και κοιμάμαι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s