Σκεψεις απο τον Υπονομο

Κλασσικό

Εδώ σκοτάδι, μαύρη πίσσα,
Κι είμαστε αμέτρητοι από μας,
Κι όλοι μου μοιάζουμε ίδιοι,
Όλοι τυφλοί, φρικτοί και τριχωτοί,
Με ροζιασμένα χέρια,
Κι όλοι να κροταλίζουμε τα δόντια μας.
Κάνουμε μπάνιο στα σκατά,
Ψάχνουμε αποφάγια στα σκουπίδια,
Και τσιρίζουμε,
Όταν μπαίνει φως και μας φοβίζει.
Το χειμώνα όταν κρυώνουμε,
Τριβόμαστε όλοι μεταξύ μας,
Τα μαλλιά του ενός κολλάνε με του άλλου,
Γίνονται τζίβες, κουβάρια, μπλέκονται,
Κι όταν τα τραβάμε για να ελευθερωθούν,
Σκίζονται και ξεριζώνονται
Και μας τραβούν το δέρμα,
Κι εμείς τσιρίζουμε και πάλι, δυνατότερα.
Βγαίνουμε έξω σπάνια,
Μόνο όταν εδώ δε βρίσκουμε να φάμε,
Και τρέχουμε και τρέχουμε και τρέχουμε,
Να μη μας δούνε
Και τρομάξουν.
Ε,
Και μια μέρα στα σκατά,
Μέσα στο κρύο και την πείνα και τη βρώμα μας,
Ψοφάμε,
Και μένουν τα κουφάρια μας εκεί,
Δίπλα στα άπειρα άλλα αρούρια,
Και σαπίζουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s