Πεθαινοντας στην Ανδαλουσια – Γ’

Κλασσικό

rjfhps
Το επόμενο πρωί, αφού, κλασσικά, πρώτα έψησα ένα καφεδάκι κι ήπια ένα μονοφυλλάκι, πήγα στο κεντρικό τίπι για τη συνέλευση. Είχε ήδη μαζευτεί αρκετός κόσμος – μεγάλοι οι περισσότεροι, από 50 ως 70, με μακριά, γκρίζα μούσια κι άσπρες τζίβες. Ένα μεγάλο, πήλινο τσελέμι γύριζε και ξαναγύριζε ασταμάτητα. Το τίπι ήταν σχετικά μικρό, και ήμασταν λίγο στριμωγμένοι – είχαμε μαζευτεί και κοντά 50 άτομα. Κάποια στιγμή, το τσελέμι τελείωσε, αφέθηκε στην άκρη, και πιαστήκαμε όλοι εκεί μέσα χέρι-χέρι. Ησυχία. Ξαφνικά, κάποιος έκανε την αρχή. Οοοοοοομ. Ξεκινήσαμε όλοι μας, δειλά δειλά, να επαναλαμβάνουμε. Οι φωνές μας γίνανε μια φωνή, και ο μακρύς ήχος του Ομ ακουγόταν σα μια συνεχόμενη ηχώ. Σταματήσαμε, πήραμε βαθιές ανάσες. Λίγες στιγμές ηρεμίας και, κάποιος – φαινόταν ο πιο γέρος – σηκώθηκε και ανακοίνωσε, μάλλον, την αρχή της συνέλευσης. Λέω μάλλον γιατί μίλησε ισπανικά.

Ο τύπος με τη φλογέρα που χα γνωρίσει χτες ήρθε και κάθισε δίπλα μου, μου ζήτησε ένα τσιγάρο. Του έδωσα χαρτάκια και καπνό – φιλτράκια δεν ήθελε. Γενικά οι χίπηδες δεν καπνίζουνε με φίλτρα. Προτιμούν ή άφιλτρο ή με τζιβάνα. Αυτό το μπαμπακερό πράμα τους χαλάει. Εντωμεταξύ, ένας άλλος γέρος είχε πάρει το λόγο και μιλούσε, μα δεν τον πρόσεχα, γιατί κι αυτός μιλούσε μόνο ισπανικά, και μ’ είχε νταγλάρει και το τσελέμι. Καλά πρέπει να τα λεγε, γιατί οι υπόλοιποι από κάτω κουνούσαν τα κεφάλια τους και δείχνανε να συμφωνούνε. Ο γέρος κάθισε κάτω, και σηκώθηκε ένας άλλος, πιο νέος. Είπε κι αυτός τα δικά του – ισπανικά πάντα – και ξανακάθισε στο χώμα. Κι ύστερα, μια γραιοχίπισα, γεμάτη ρυτίδες και με αλλοπαρμένα γαλανά μάτια, χωρίς να σηκωθεί απ’ τη θέση της, είπε δυο-τρία λόγια και ξανασώπασε.
Και μετά ένας πολύ νέος, το πολύ 25, με μακριά μαύρα μαλλιά και πιο αραιό μούσι, σηκώθηκε και πήρε το λόγο. Έκανε μια εισαγωγή στα ισπανικά, όπου, προφανώς, εξήγησε ότι επειδή δεν έχει πολύ καιρό στο κοινόβιο και δε μιλάει καλά τη γλώσσα, θα μιλήσει στα εγγλέζικα. Και ξεκίνησε.
“Αρχικά,” είπε, “θέλω να σταθώ στο θέμα που έθιξε η Φελίσια (έτσι λέγανε τη γραιοχίπισα που μίλησε πριν). Όντως, τις τελευταίες μέρες, πάντα όταν ξυπνάω το πρωί, βρίσκω σκουπίδια να πλέουν στο ποτάμι. Πλαστικά, σακούλες, κονσέρβες καμιά φορά… Πολλά σκουπίδια, και μερικά ξεβράζονται και στο δάσος – και, όπως όλοι μας πιστεύω, όσο μπορώ τα μαζεύω κι εγώ. Το πρόβλημα πάντα υπήρχε, όσο καιρό είμαι εγώ εδώ τουλάχιστον, μα τους τελευταίους μήνες έχει παραγίνει. Το κακό είναι, δυστυχώς, πως εκτός απ’ το να τα μαζεύουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να το σταματήσουμε. Κι αυτό γιατί το πρόβλημα δεν αρχίζει από μας, μα, δυστυχώς αδέρφια, έρχεται απ’ την απέναντι πλευρά του ποταμού. Αν κάνετε μια βόλτα από κει, θα δείτε ένα δάσος γεμάτο σκηνές και κόσμο, ακόμα και τώρα, Νοέμβρη μήνα. Κι αυτό που μετράει δεν είναι βέβαια ο κόσμος, αλλά το γεγονός πως ο κόσμος αυτός που έρχεται δε συμβαδίζει με την όλη ιδεολογία μας, και, κυρίως, δε συμβαδίζει με τους κανόνες της αρμονίας της φύσης. Δε σέβονται τη φύση. Είναι ασυνείδητος κόσμος, άνθρωποι που ήρθαν εδώ για ‘εναλλακτικό τουρισμό’, που δε γνωρίζουν και δεν ενδιαφέρονται να μάθουν και να ζήσουν με τον τρόπο που ζει η κοινότητα. Κι αυτοί είναι οι άνθρωποι που, χωρίς καν να το συνειδητοποιούν, θα πετάξουν στο ποτάμι το σκουπίδι, που θα σβήσουν τη γόπα κάτω στο χώμα, που θα αφήσουν το κωλόχαρτο να το πάρει ο αέρας.”
Όλοι κουνούσαν τα κεφάλια πάνω κάτω και φαίνονταν να συμφωνούνε απόλυτα. Κάποιος άλλος, γηραιότερος, πήρε, χωρίς να σηκωθεί, το λόγο. “Και δεν είναι μόνο αυτό, αδέρφια,” είπε – στα αγγλικά ευτυχώς κι αυτός. “Γενικότερα αυτοί που ζουν στη δυτική πλευρά του ποταμού έχουν πάψει από καιρό να ζούνε βάσει των αρχών της αρμονίας, της αγάπης και της ελευθερίας. Δεν είναι μόνο τα σκουπίδια κι οι τουρίστες – είναι η όλη κατάσταση με τους πάγκους, το εμπόριο, το χόρτο, τα ναρκωτικά γενικότερα, τα ρούχα, τα χαϊμαλιά, τα φαγητά, τα φρούτα και όλα αυτά…”
“Ακόμα και τα φρούτα τους τα περισσότερα είναι αγορασμένα απ’ το χωριό, δεν είναι καν δικά τους!” ακούστηκε μια φωνή απ’ το κοινό.
Ο πιο γέρος, αυτός που χε αρχίσει τη συνέλευση, είπε κάτι στα ισπανικά, μα με φωνή τόσο γαλήνια και ήρεμη, που καταλάβαινες πως ήθελε να ρίξει τους τόνους και να δικαιολογήσει τους χίπηδες της άλλης μεριάς. Η συζήτηση ξαναγύρισε στα ισπανικά, κι εγώ στο ίδιο χάος που, λογικά, θα χαν βιώσει και οι κάτοικοι της Βαβέλ, τότε με τον πύργο. Έστριψα ένα τσιγάρο, έπεσα πίσω, και περίμενα τη συνέλευση να τελειώσει.
Κι όταν τελείωσε κι ο κόσμος άρχισε να φεύγει, ο τύπος με τη φλογέρα γύρισε προς το μέρος μου. “Πεινάς;” με ρώτησε.
“Όχι.”
“Οκέι – γιατί όπου να ναι θα μαγειρέψουν. Πάμε για ένα γάρο;”
“Πάμε.”
Σηκωθήκαμε και περπατήσαμε ως το παγκάκι στην καβάτζα του. Πετάχτηκε να φέρει τη φλογέρα, του έδωσα χαρτάκια, καπνό και δυο παπάδες, κι άρχισε να στρίβει.
“Πώς σε λένε, αμίγκο;” ρώτησε κάποια στιγμή.
“Αλέκο. Εσένα;”
“Μάρκος.”
Ο Μάρκος το στριψε και το σκασε.
“Τι έχεις να πεις για την συνέλευση;” τον ρώτησα κάθως μου γύρναγε το γάρο.
“Ντάξει μωρέ… Γενικά δεν έχουν άδικο. Έχει παραγίνει στην άλλη πλευρά. Μαζί δεν τα λέγαμε τις προάλλες;”
“Ναι, χτες.”
“Μμ, χτες… Ναι. Κι έχει ξαναγίνει θέμα πολλές φορές, και τα χουμε πει και ξαναπεί κι άκρη δεν έχουμε βγάλει.”
“Αποφασίστηκε τίποτα ουσιαστικό; Δεν καταλάβαινα τίποτα όταν μιλούσαν στα ισπανικά.”
“Όχι. Απλά θα πάνε μερικοί απόψε στη συνέλευση των απέναντι και θα τους μιλήσουν. Και πάλι δε θα γίνει τίποτα. Κάθε 6 μήνες πάει κάποιος από μας να τους μιλήσει, και ποτέ δεν αλλάζει τίποτα. Και συνέχεια χαλάμε τις καρδιές μας και τσακωνόμαστε για κάτι που δε μπορούμε ν’ αλλάξουμε… Μια φορά είχε γίνει και καυγάς μεγάλος.”
“Σοβαρά;”
“Μμ, πριν τρία χρόνια, νομίζω… Ναι, κάπου τόσο…”
“Και τι είχε γίνει;”
“Ε, είχε πάει πάλι μια ομάδα να μιλήσει στους απέναντι, αρπαχτήκανε με κάτι τουρίστες κι έγινε τσακωμός μεγάλος. Μέχρι και φάπες πέσανε…”
“Όντως;”
“Ναι, απίστευτο, ε; Στο Κομμουνιτάριο… Τι να πεις…”
Δεν είπα τίποτα. Το τσιγάρο πιώθηκε, αποχαιρέτησα το Μάρκο, κι έφυγα και πήγα να βράσω μακαρονικό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s