Το συνδρομο του ποιητη

Κλασσικό

Γεμίζω το ριβόλβερ με τσαλακωμένα χαρτιά,
Οπλίζω,
το φέρνω στο ύψος του δεξιού μου αυτιού,
και με πυροβολώ.
Λευκό.
Η μπύρα έχει αρχίσει να ζεσταίνεται.
Το τσιγάρο σιγοκαίει.
Εγώ εδώ, αράζω.

Μαζευόμαστε όλοι μαζί,
την πίνουμε,
γελάμε,
χαζεύουμε κανέναν κώλο,
λέμε καμιά μαλακία,
και μετά πάμε σπίτια μας,
και μιζεριάζουμε ο καθένας μόνος.

Απ’ έξω ακούγοντε οι σειρήνες των ασθενοφόρων.
Ή μπορεί να ναι και περιπολικά,
δεν ξέρω να τις ξεχωρίζω.
Κάθομαι και περιμένω ν’ ακούσω το σκουπιδιάρικο.
Σκύλοι γαβγίζουνε.
Τι άλλο θα κανανε οι σκύλοι;
Υπάρχουν τόσα φώτα στην Αθήνα,
κι όμως εγώ έχω μόνο μια θολωμένη λάμπα,
και κάτω απ’ αυτή σκέφτομαι,
μετρώντας τα λεπτά που φεύγουν,
τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες,
και γράφω.
Το πάτωμα μετατρέπεται σε κινούμενη άμμο,
μα αυτή η καρέκλα αντέχει.
Ο καπνός απ’ το τσιγάρο
δημιουργεί ένα αισθησιακό εφφέ,
και το σαξόφωνο αυτό είναι σιωπηλό,
μα αν παίξει θα παίξει μόνο για μένα.
Φοβάμαι να κλείσω το παντζούρι,
κι έχει βάλει ψύχρα απόψε
στη γωνιά αυτή τη σύμπαντος που μένω.
Ψάχνω την ησυχία,
μα τρομάζω όταν εμφανίζεται,
και ξαπλώνει στο κρεβάτι.
Βάλτε μουσική!
Βάλτε τζαζ στα ηχεία,
βάλτε να παίξει ο Κολτρέιν,
ο Γκιλέσπι, ο Πάρκερ!
Απλά βάλτε τη σιγά,
για να μην ξυπνήσετε τους δίπλα.
Αναρωτιέμαι αν αυτοί οι δίπλα
θα καταλάβαιναν τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες,
αν καμιά μέρα τους πήγαινα λίγη ρακή,
και πιάναμε κουβέντα.

Μα η μπύρα τέλειωσε.
Πάω να κατουρήσω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s