Μπλεξιματα, νταβαντουρια κι ιστοριες

Κλασσικό

Αυγοκέφαλοι κατηφορίζουνε στους δρόμους
των πατημένων τζιβάνων,
κι όλοι κοιτάνε τον ορίζοντα πίσω απ’ τις πολυκατοικίες,
και κανείς τους δεν έχει ιδέα.
Οσμίζομαι τον πόλεμο
και βλέπω τους νεκρούς του,
μα δεν ακούω ριπές
ούτε και μπόμπες.
Πιτσιρίκια της μιας φάπας
με κοιτούν με τουπέ,
και μου ζητάν τσιγάρο.
Τράκες δίνω μόνο στα πρεζάκια,
απαντώ καθώς ρουφώ τη τζούρα.
Ο κόσμος παραπατάει στα πεζοδρόμια,
ψάχνει χρόνο,
κοιμάται και ξυπνάει και πίνει καφέ,
σκέτο ή έστω με ολίγη.
Τρομοκρατία σημαίνει,
να σηκώνεσαι απ’ το κρεβάτι μόνος,
να ανοίγεις το πισί,
και να περιμένεις να σου πέσει η αλήθεια
στο κεφάλι από τον ουρανό.
Πάρε τη μυρωδιά της βροχής
που σκάει στο τσιμέντο και την άσφαλτο.

Υπέροχη, δεν είναι;
Χώσε το κεφάλι σου στη χέστρα,
μέχρι να πνιγείς απ’ τα σκατά σου.
Απόλαυσε το.
Εγώ το κομμάτι μου το έκανα.
Το τύλιξα σε σελοφάν,
και το δωσα σ’ έναν περαστικό.
Αυτός το άνοιξε και το φαγε.
Το κομμάτι μου είχε μέσα δηλητήριο οχιάς,
κι ο περαστικός εψόφησε.
Κι αυτό είναι και το δίδαγμα
της όλης ιστορίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s