Τζάζι

Κλασσικό

DSC00053-2
Αρπάζοντας τα ξύλα του ιερού σταυρού,
πετάγοντας τα μες στο τζακι
γεννιέται η φωτιά που καίει για πάντα
μέσα στα στήθια των θνητών
και των ανίδεων ανθρώπων,
και μέσα από τις νότες
του επουράνιου σαξοφώνου
ξεπετίεται σαν αυγή
από τη θάλασσα ενός καλοκαιριού
σε κάποιο μικρό νησί του Αιγαίου
ο ένας και μοναδικός,
ο παράλογος Θεός μας,
κρατώντας το γιγάντιο δόρυ του
και τη βαριά ασπίδα
και τις αμέτρητες ψυχές
των όντων ολόκληρου του κόσμου –
τις ψυχές που τρέμουνε,
τρέμουνε σαν τα φτερά της χήνας
και τα νύχια του άγριου λύκου
την ώρα που ξεσκίζουνε τη σάρκα του θηραματός του,
και πιο κόντα
στο θαύμα αυτό των πάντων,
αν συγκεντρωθείς προσεχτικά
ίσως μπορέσεις να ακούσεις
την ανάσα της ζωής
μέσα στην άμμο και τα κομμάτια
των ναυαγισμένων καραβιών,
να τρέχει και να τρέχει
σαν αφρός στο κρύο ποτήρι
προς το αιώνιο,
το ανέκφραστο,
το φως που καίει
το πρόσωπό μου.
Και τότε
το σώμα μου
γίνεται το βέλος
της πυξίδας
και σημαδεύει σταθέρα
(με χέρι πραγματικό αλφάδι)
αντί για τα κυπαρίσσια του Βορρά
και τους φοίνικες του Νότου
και τις κερασιές της Ανατολής
και τους αγριόκακτους της Δύσης,
σημαδεύει τους αιώνιους πλάτανους,
την τέλεια και τη λογική,
που έχει αρχή μα όχι τέλος,
τη γη που υποσχέθηκε ο αιώνιος ένας στους θνητούς,
την Ουτοπία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s