Ο Δρόμος για τις Ζίνες – Delta Raw

Κλασσικό

dsc00004

Θέλω
ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ
ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΞΩ
και να ξεράσω την καρδιά μου απ΄το στόμα
ενώ χιλιάδες λύκοι θα συντροφεύουν τις στιγμές μου
αλλά δε μπορώ
η πόλη είναι έτσι δομημένη
με τους στρατούς της παραταγμένους πάντα για μάχη
που για στρατιώτες της τελευταίας στιγμής
δεν μένει άλλη διέξοδο
απ’ το γαμήσι
το αλκοόλ
και τον αυτοτραυματισμό
σβήνω τσιγάρα πάνω μου
σβήνω κεριά πάνω μου
σβήνω καραμπίνες πάνω μου
σβήνω τη μίση πόλη πάνω μου
κι ακόμα δεν έχω ησυχάσει απ’ το βαθύ μίσος που βράζει πίσω απ’ το τρίξιμο των δοντιών μου
για τις αδικίες που έχουμε υποφέρει
οι φτωχοί πρώτα απ’ όλα
και οι υπόλοιποι φτωχοί έπειτα.
Θεέ μου αν είχα μια πυρηνική βόμβα θα την έριχνα για πλάκα
ακόμα κι αν έπρεπε να την ρίξω μπρος στα αρχίδια μου
κι ούτε με νοιάζουν οι επικείμενοι διαμελισμοί
γιατί δεν θυμάμαι να έζησα ποτέ και ολόκληρος
παρά μόνο ως χέρια, ως πόδια.
ως λίπος, ως νευρώνες, ως πούτσα, ως μεγάλη πούτσα, ως καβλωμένη πούτσα, ως μικρή πούτσα, ως πούτσα που πόναγε, ως πούτσα που δε σηκωνόταν, ως πούτσα που έπρεπε να φορέσει προφυλακτικό, ως πούτσα που δεν έπρεπε να φορέσει προφυλακτικό, γαμώτο μου βαρέθηκα να είμαι μια πούτσα και ένας τόνος από σκατά, θέλω να σκουπίσω τον κώλο μου με μετάξι απ’ τη βαθιά Ασία και να ευνουχίσω τον εαυτό μου με ένα μακρύ σπαθί σταυροφόρου, κατόπιν να πετάξω την πούτσα μου μισή στην κυβέρνηση, μισή στην πρώην μου «ΕΝΤΑΞΕΙ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑΤΕ ΤΩΡΑ;» Θα ουρλιάξω.

Αλλά δε μπορώ να τα κάνω όλα αυτά
και έτσι ανοίγει
ο δρόμος
για τις βενζοδιαζεπίνες.

Μεταξύ πτωμάτων ειλικρίνεια – Φώντας & Κοάν

Κλασσικό

Νιώθω πολύ μοναξιά τα τελευταία 20 χρόνια.
Του είπα «Αλέξανδρε χρειαζόμαστε έναν θεό οπωσδήποτε»
έκανε ζέστη
και τον Αλέξανδρο είχαν αρχίσει ήδη να τον τρώνε οι μύγες και να βγαίνουν μικρα μικρά σκουληκάκια απ’ τα μάτια του
άναψα ένα Winston
ακούμπησα πλάι στο πτώμα του φίλου μου
ήπια λίγο απ’ το δεύτερο ουίσκι.
Περίμενα αυτές τις μέρες μια κοπέλα να έρθει να με επισκεφτεί την είχα γνωρίσει όταν πήγαινε εκδρομή με το σχολείο της, θα μέναμε μαζί στο σπίτι των γονιών ενός φίλου μου κάπου στα προάστια.
Σεξ όλη μέρα; Ε ναι,
έκανε ζέστη και έπρεπε να γνωριστούμε κάπως.
Σηκώθηκα, πήγα να πάρω καφέ,
γύρισα σπίτι με μια πορτοκαλάδα τελικά.
Ο νίτσε είναι υπερεκτιμημένος
Ο ντίλερ σου είναι υπερεκτιμημένος
Νιώθω πολύ μοναξιά τα τελευταία 20 χρόνια,
Χρειαζόμαστε έναν θεό οπωσδήποτε Αλέξανδρε.

Καταρχάς φίλε Φώντα
κόψε τα winston,
Σε χαλάνε.
Δεν ξέρω αν χρειαζόμαστε θεό,
Αλλά σίγουρα ένα κίνητρο.
Αλλιώς είναι σα να βλέπεις ένα ματς
Χωρίς να χεις ποντάρει.
Σ αφήνει απλά αδιάφορο.
Δεν ξέρω αν χρειαζόμαστε θεό,
Αλλά σίγουρα ένα νόημα,
Κάτι να μας κρατήσει σ’ αυτόν τον βαρετό κύκλο πραγμάτων,
Και μακάρι να βγαίναν σκουληκάκια από τα μάτια μου
Μα ακόμη ζούνε μέσα και σιγά σιγά τρώνε τα συκώτια μου.
Δεν ξέρω αν χρειαζόμαστε θεό,
Ή αν θα πρεπε να μας αρκούν τα ντρόγκια κι οι καφέδες,
Τα γαμήσια και ο Νίτσε,
Μα σίγουρα χρειαζόμαστε λίγη αγάπη
Και λίγη ζέστασια
Γιατί η μοναξιά κι αυτό το κρύο δεν αντέχονται
Κι όλος ο κόσμος γύρω περιμένει σαν όρνεο
Να ψοφήσουμε για να μας φάει,
Και τέλοσπαντων
Δεν ξέρω αν χρειαζόμαστε θεό,
Μα σίγουρα κάτι χρειαζόμαστε,
Γιατί απλά αυτά που έχουμε δε φτάνουν

Requiem pour une revanche – Φωντας & Κοαν

Κλασσικό

Η ομάδα μας
ηττημένη με σκορ 6-1 στην έδρα της
θα πάει να παίξει εκτός.
Όλα για όλα
ο αγώνας είναι κρίσιμος.
ποπ κορν, πατατάκια
mdma και μπύρες
θα πετάξει με άνεση τρία μπαλάκια στο πρώτο ημίχρονο
θα ζωγραφίσει με τους ελιγμούς και τις πάσες της.
δεύτερο ημίχρονο
θα καταφέρει άλλα δύο γκολ από νωρίς,
θα κάνει ασφικτικό πρέσσινγκ σε όλο το γήπεδο,
θα βρεθεί τετ-α-τετ
και θα κερδίσει το πέναλτι.
Θα το εκτελέσει ο καλύτερος της παίχτης
θα σουτάρει δεξιά
ο αντίπαλος τερματοφύλακας θα πέσει αριστερά
και η μπάλα θα πάει ίσια
θα καρφωθεί πάνω στο δοκάρι
και έξω.
Και εκεί θα λήξει
και δεν θα ξαναρχίσει ποτέ μα ποτέ.

***

Το νούμερο 10,  ο καλύτερος παίχτης της ομάδας, και, κατά
γενική ομολογία, σπεσιαλίστας στα στημένα, θα πέσει στη βούλα με τα γόνατα και δε θα βγάλει κιχ. Τα καπνογόνα κι οι
φωτοβολίδες θα του καίνε τα μάτια. Ίσως να ναι κι εκείνο το
τσιγάρο που θα χε πιεί στο ημίχρονο.

“Ο αγώνας… Η ήττα, η νίκη… Πόσο ανούσια πράματα και πόση σημασία έχουν. Το κύπελο…  Ο κόσμος ζει και πεθαίνει για τη
μπάλα. Ο κόσμος ζει και πεθαίνει γενικά. Τα φώτα σβήνουν κι ο κόσμος πάει για ύπνο. Η θεωρία και η πράξη. Ο θάνατος είναι
θεωρία και η ζωή πράξη. Η θεωρία καταλαβαίνεται μέσω της
πράξης και το αντίστροφο. Πολλές φορές μπερδεύονται. Αυτό
ισχύει και στο ποδόσφαιρο. Μα το ποδόσφαιρο ξεμπερδεύει τα
πράματα. Σου δίνει στρατόπεδο να υπερασπιστείς. Ω, μάνα, τα
χάνω! Θα μπορούσα να χω γίνει καλλιτέχνης, μουσικός,
δικηγόρος, κάτι άλλο τέλοσπαντων!”

ΧΡΑΠ!

‘Ενας μαυροφορεμένος μασκοφόρος του παίρνει το κεφάλι με
δρεπάνι!

Ένας άλλος, γυμνός και βρωμερός, σκίζει με τα δόντια το
γρασίδι!

Κι ένας τρίτος βάζει μπρος, και τον γκολκίπερ κόβει με πριόνι!

 Πανικός!

***

Μπανγκ μπανγκ
Σκάνε τα αλάνια με γκάνια και τσεκούρια
κόβουν το λαιμό της διοίκησης, τα αυτιά της
τα κάνουν γούρια
σπάνε καθίσματα και καίνε το χλοοτάπητα
στο εξής οι οπαδοί θα είναι όρθιοι και τα 90 λεπτά
κι ο αγώνας θα διαξάγεται χωρίς διαιτητές
θα ‘ναι σαν να χουν αλλάξει όλα
μα δε θα ‘χει αλλάξει τίποτα
τουλάχιστον τα αυτιά του προέδρου
θα κρέμονται με ένα σκοινάκι απ’ το λαιμό μου.

Δεν ξερω ρε μαν, αλλα τον τελευταιο καιρο ολα γαμιουνται – Ανωνυμος

Κλασσικό

Δεν ξέρω ρε μαν, αλλά τον τελευταίο καιρό όλα γαμιούνται.
Όλοι όπως και γω κυνηγάνε το χαρτί. Γιατί
χωρίς χαρτί δε γίνεται τίποτα και το ξέρουμε
όλοι.. Ψάχνεις για δουλειά, μπαίνει το καλοκαίρι,
δίνεις βιογραφικά, σκατά.. Δυτικά, ανατολικά,
βόρεια, νότια, νομοί, λεκανοπέδια.. Αναμονή.
Τηλέφωνο δε χτυπάει.. Μάλλον δε σε θέλει κανείς
να δουλέψεις. Σε θέλουνε να κάθεσαι στο σπίτι,
στην πλατεία, στο πάρκο, στο πισι και να την περνάς
απλά.. Τα χάπια λέει τον τελευταίο καιρό πουλάνε
πολύ.. Χαχα, το σκέφτεσαι, το σκέφτομαι, θες
να κάνεις σατ νταουν για λίγο.. Είναι φτηνά
ρε, τελειώνει η φούντα και ο άλλος μου τη δίνει
με το δεκαπέ. ΜΕ ΤΟ ΜΠΟΟ?? Ναι ρε, το φιλαράκι
μου.. Χαχα, ρε μαν δε μπορώ να βγω διαφορετικά,
μου λέει..
Το ξέρω ότι μ έχεις φτιάξει, αλλά αυτή τη φορά
δε μπορώ.. Και γω αντί να του τα χώσω, του λέω
καλά.. Φέρτα και θα τα βρούμε..
Ο ένας έχει τη θηλιά και μου λέει, μαλάκα το χω
σκεφτεί, θα τη βάλω πίσω απ’ την πόρτα κι όταν
ανοίξουνε να με βρούνε θα πέσω και θα με βρούνε
καθιστό.. Ναι ρε, να μη με βρούνε κρεμασμένο
πάνω στην πόρτα.. Χεχε, γελάει.. Ο άλλος λέει, όχι
ρε φίλε, δε φεύγω μόνος μου, θα πάρω και μερικά
μουνόπανα μαζί.. Κι αρχίζει να ρωτάει άμα
έχουμε κανέναν στο μυαλό μας..
Συμφωνώ μαζί του..
Η άλλη στην κοσμάρα της, λέει ότι τουλάχιστον
θέλει να τη γαμάνε στο τέλος, και ρωτάει
ποιός ψήνεται να κάνει την καλή..
Κρατιέμαι και δεν τα παίρνω τα κωλόχαπα,
προσπαθώ ακόμα να σκεφτώ μια καλή,
πως θα την κάνουμε, ποιοί θα ναι μέσα,
ποιοί έξω, ποιοί θα πάνε μέσα μετά και ποιοί
θα μείνουν έξω… ΕΣΤΩ ένα περίστροφο,
θα μας ήτανε χρήσιμο…
Καταρρέει το σκηνικό, σκέφτομαι
πάλι την κωλοδουλειά, την κωλοζωή και την
καλή ζωή που δε ζούμε.. Χαχα..
Η μικρή δε μου μιλάει, είναι αλλού λέει
τώρα.. Δε θέλει, λέει φοβάται μην ξανακολλήσει.
Οπότε αναγκαστικά πάω αλλού..
Τη γαμάω σα να τανε η άλλη, μου τη
θυμίζει λίγο.. Το μαύρο, η θολούρα, μερικά
δευτερόλεπτα μέχρι να δω ότι δεν
είναι πάλι.. Λέω δε γαμιέται και συνεχίζω,
τουλάχιστο να μας θυμούντε για κάτι καλό
άμα φύγουμε ή άμα μας ξαναδούν..
μήπως θέλει ένα χαρούμενο, αθλητικό άντρα
που να χει προοπτικές στη ζωή;;
Χαχα, ε, τι να σε κάνει, μου λέει, ρε
η γκόμενα άμα τη μία βαράς κατάθλιψη,
την άλλη παίρνεις τα βουνά και ζεις
στον κόσμο σου…
Εγώ λέω άραξε, το μωρό θα καταλάβει
κάποια στιγμή ποιόν θέλει να χει δίπλα
της, άμα είμαστε ακόμα εδώ.
Αυτό όμως με γαμάει, αυτή η διάρκεια
που ζούμε σα να χουμε μπροστά μας ολόκληρη
ζωή να τη χαιρόμαστε..
Ρε κορόιδα, σήμερα, αύριο, άντε και κανα δυό
χρόνια το βλέπω ακόμα.. Χαχα..
Σκάσε μαλάκα, μου λένε!
Φάε τίποτα και.. ηρέμησε..
… Δουλειά βρήκες;;..

Κλαιει η μανα σου στη βρυση μου – Δ.Ρ.

Κλασσικό

Πόσο με καβλώνουν τα 5χρονα κοριτσάκια!

Πόσο καβλώνουν οι γονείς τους

με τα 50χρονα που θα κάνω στη φυλακή ή

με τις 500 σφαίρες που πρέπει να φάω στο κεφάλι!

Ο καθένας το κυνηγάει

και βολεύεται όπως μπορεί

εγώ θα γίνω δάσκαλος

οι γονείς μαθαίνουν σκοποβολή

εγώ πυροβολώ την ηθική

οι γονείς δεν πυροβολούν τίποτα

Ε καλά τώρα και εσύ…

μην κοιτάς τόσο καχύποπτα

ποιητική αδεία, καθαρά

ομώς να ρε μαμά

με ξέρεις καλά

δε θα πείραζα ποτέ ούτε μυρμήγκι

αλλά θα έκανα κεμπάπ όλο το ζωικό βασίλειο

αν ήταν να τραφεί το ανθρώπινο είδος

ομοίως δε θα άγγιζα ούτε τρίχα απ’ το κεφάλι κάποιου

αλλά θα έκοβα με λεπίδα τους λαιμούς του 99% των μελών των κατώτερων τάξεων

αν ήταν να μάθουν οι υπόλοιποι

την μη-αντικειμενικότητα της ηθικής

we are the 1%
matter

matters

mother 

fucker


και ερχόμαστε να αλλάξουμε τη βρύση.

βάλε την κόρη σου να πλύνει τα πιάτα

μα μην ξεχάσεις να αφήσεις το νερό να τρέχει

χωρίς πλιτς-πλατς οι σωλήνες μπορεί να παγώσουν το βράδυ

και άλλωστε σιχαμένο ρεμάλι

όλοι σου οι αγώνες ενάντια στην παιδεραστία

είναι αγώνες υπέρ πατρίδος-οικογένειας-θρησκείας. 


Αποφορα – Νοπη Φουντουκιδου

Κλασσικό

e6fac1a28543a1daa9f5d59ba9ee9195

Είχε καταδικαστεί ερήμην,
αλλά ποτέ δεν παραδόθηκε.
Πέθανε ελεύθερος ο Αμετανόητος.
Πέθανε γαμώντας ένα σκιάχτρο…
Η μπόχα κάλεσε τους γείτονες.
Η μπόχα τον έκανε ορατό.
Η μπόχα τους έμπασε στο σπίτι του.
Βρήκαν τον άντρα
μέσα στη σαπισμένη σούπα
του κορμιού του.
Δίπλα σε ένα σκιάχτρο.
Ντυμένο με λουλουδάτο φόρεμα.
Περούκα καστανή.
Κιλότα.
Και στράπ ον.
«Κακόγουστο» είπαν κάποιοι.
«Ανώμαλο» είπαν οι πιο προσεκτικοί.
«Διεφθαρμένο, σιχαμερά άρρωστο,
δεν το χωρά ο νους μας» είπαν οι σωστοί.
«Αυτή η αποφορά ανθρώπου
περπατούσε δίπλα στα παιδιά μας…
Ευτυχώς είναι νεκρή
και σαπίζει με τον τρόπο που της αξίζει.»
Πάνω στο τραπέζι
εγκαταλελειμμένο ένα σημείωμα
παρέμενε αδιάφορο στους πάντες.
«Ουδείς ανεύθυνος.
Ουδείς αφελής.
Διεκδικώ τα οργανικά μου δικαιώματα.
Αποχωρώ οικειοθελώς από την ποινή μου.
Η σάρκινη μαντάλα είναι
μια πεπερασμένη υπομονή.
Μπορεί ο ηδονιστής να παραβιάζει την εμμονή του χρόνου
αλλά μόνο οι ανορθόγραφοι σκοτώνουν τον πουριτανισμό»

«Αν δεν ήταν τόσο υδαρής θα έπρεπε να τον κάψουμε!
Είναι τόσο τυχερός που δεν έχει πετσί να νιώσει την οργή μας!»
Είχε καταδικαστεί ερήμην,
αλλά ποτέ δεν παραδόθηκε.
Πέθανε ελεύθερος ο Αμετανόητος.

Μα ποιος λεει σ αγαπω χωρις ψηφοφορια – Δ.Ρ.

Κλασσικό

Τώρα που άλλαξα στρατόπεδο
παρατηρώ σχεδόν βαριεστημένα τις ομοιότητες
με τους προηγούμενους
ω ναι
τα ίδια άτομα
οι ίδιες καρέκλες
οι ίδιες ιδέες.
Αναγκάζομαι καμιά φορά να κάνω τον έξυπνο
γιατί αλλιώς δεν περνάει η ώρα
δε βρέθηκε ένας καθηγητής φυσικής
να πει στους συντρόφους το συσχετισμό χρόνου
και ερριστικότητας;
μάλλον όχι.
η συντρόφισσα απέναντι
είναι ιδιαιτέρως ομορφούλα
βέβαια δε το ξέρει
και δεν το ξέρει
επειδή δεν ισχύει
απλά έχω καιρό να γαμήσω
ωστόσο
με έχει κερδίσει
γιατί λέει περισσότερες βλακείες απ’ όλους στις συνελεύσεις
και κρατάει ψηλά το δείχτη της αυθεντικότητας
εκτός απ’ τα γεννητικά μου όργανα.
Αλήθεια σας λέω πάντως,
δεν σκοπεύω να κάνω τίποτα μαζί της
παρά μόνο να αλλάξω το λεωφορείο που παίρνω για να μην την πετύχω ξανά
και να μη χρειαστεί να κάνουμε παιδιά.
όχι ότι είμαι εναντίον των προφυλάξεων
απλά δε μου βγάζει τίποτα απ’ το οποίο να νιώθω απειλή.
Υποψιάζομαι βέβαια
ότι κάποτε
ήταν λίγο χίπισσα
ή λίγο αριστερή
αλλά δεν έχει σημασία
γιατί και εγώ κάποτε
έλεγα τις περισσότερες βλακείες στις συνελεύσεις.